Modder

Ze staan voor de deur, of hangen aan een lijn. Met een beetje fantasie zie je een vliegje en een walm van binnenuit opstijgen. Ze zijn grijs, of zwart, als het geregend heeft, of iets ertussenin.

Het is geen fetisj, maar ik heb wat met schoenen. Modderige schoenen. Schoenen met een verhaal. Schoenen die hard gewerkt hebben. Schoenen die door plassen gingen en over boomstammen, om koeienvlaaien en van steile, gladde hellinkjes.

Het kind in jezelf vinden is niet moeilijk, maar wel modderig. Ik ontdekte het (weer) toen ik ging hardlopen. Het geeft een gevoel van overwinning als je kilometers lang tegen de wind in loopt, door zompige weilanden. Wist je dat als je hardloopt, je voeten wel nat worden, maar niet koud? Alsof je lijf ervoor gemaakt is buiten te zijn, niet binnen.

Terwijl ik de schoenen op de mat bekijk, gaan mijn gedachten nog even terug naar de zaterdagmiddag in De Ruigte. Het is inmiddels maandag en de modder is droog, klaar om van de zolen af te slaan. Ik laat ze nog even staan.

Flashback, een intern sollicitatiegesprek van jaren terug. “Zou je het wel prettig vinden hier te werken? Ik bedoel, je moet ook regelmatig op een bouwlocatie zijn met kaplaarzen aan, maar op kantoor draag je meestal nette kleding, hakken. Sommige vrouwen vinden het echt niet fijn…” Serieus??

Serieus, mijn geliefde modderschoenen komen mijn huis niet in. Ze zijn mijn gedweilde vloeren niet waardig. Maar als ik mag kiezen tussen blinkende pumps en zanderige sneakers, dan weet ik het wel.