Jong leert oud….

tiengemeten

Of Rotterdam zijn best doet om kinderen met de natuur in aanraking te brengen…
De organisatie ‘De Stad uit’ bedenkt en regelt reisjes en activiteiten voor stadsschoolkinderen naar/op het platteland rond Rotterdam. Al of niet toevallig: daar ligt Tiengemeten ook.

Dat hebben we de afgelopen week gemerkt! Scholen uit de Maasstad bezochten ons eiland soms  met opmerkelijke en hartverwarmende opdrachten zoals filmen.  Een schoolklas ging op expeditie en mocht daarbij geholpen worden door een (ouwe) man  die inmiddels al zo’n 8 jaar op bos wacht op Tiengemeten en daarom voor scholen boswachter genoemd  wordt.

Om het overzichtelijk te houden moest er gefocust worden op 2 onderwerpen: waterpartijen waar ook bevers zich thuis zouden voelen en plekken waar gechilld zou kunnen worden.
Over een biotoop voor bevers wist de ‘boswachter’ wel wat informatie te geven. In de SpeelNatuur werd een plek gezocht/getoond die als voorbeeld kon dienen. Die is uitgebreid gefilmd.

Maar chillen……Dat woord had de Natuurmonumenten man in zijn levensgang  nog niet meegekregen.  Die informatie moest dus van de andere kant komen.
In de Speelnatuur hadden we een plek met wel 25 orchissen bekeken en liepen daarna richting Vliedberg over het straatje. Daar naderend hadden enkele gewiekste voorlopers een plek gevonden op het bankje dat uitziet op het zuidoosten van het eiland “Kom hier joh… het is hier mooooih!”

Die belevenis werd breed gedeeld……….maar we kwamen met een opdracht en daartoe moest de geest van de boswachter verruimd worden: wat is chillen?
Heldere formuleringen werden geboden en d.m.v.  lichaamshoudingen getoond.
De boswachter meende het te begrijpen en zette zijn fantasie in werking ….” Als ik nou  alleen  of met een paar anderen op dat bankje ga zitten en we kijken zo maar wat…..is dat chillen?”Dat bleek zo te zijn. “Enne…als ik hier op de helling in het gras ga liggen en ik luister naar de vogelgeluiden?”
Ook dat! Zelfs het (echt)paar dat op het eerste bankje  door verrekijkers naar de vogels op de slikplaten zat te turen, evenals op een boomstronk zittend naar een veldje orchissen kijken: chillen.

Terug liepen we over de grasbaan westelijk van het klinkerpad. De boswachter voorop, een club kinderen kabbelend en babbelend achter hem. Ze zagen dit, ze zeiden dat… Een gelukzalig gevoel overviel hem.
Hij stond stil een keerde zich naar zijn gevolg: ”Zo lekker in de natuur wandelen…. Is dat ook chillen?” Het bleek zo te zijn. Weer wat geleerd.
“Chilluhhhhh!

-Kees Wisse, ‘boswachter’ van Tiengemeten-